Δημοσίευμα

Όταν πριν από είκοσι χρόνια άρχισα να γράφω τις Μέρες Αλεξάνδρειας, δεν πίστευα πως θα ξαναγύριζα κάποτε στην ατμόσφαιρα που δημιουργούσα στις ίδιες πόλεις, στους ίδιους δρόμους, με φόντο τη Μεγάλη Ιστορία. Τα χρόνια πέρασαν, αποκόμισα πολλές και διαφορετικές συγκινήσεις από αυτό το βιβλίο που αποδείχτηκε πως είχε δικά του σύνορα.

Ήταν τέλη Νοεμβρίου του 2007 όταν κυκλοφόρησε πρώτη φορά στην Ελλάδα. Δεκαεφτά χρόνια αργότερα, η ιδέα μιας τρίτης επανέκδοσης από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ θα συνδυαζόταν με ένα επιπλέον κεφάλαιο, που θα πήγαινε την ιστορία μου παρακάτω. Υπολόγιζα ωστόσο χωρίς τη Δάφνη Χάραμη, τη δυναμική κληρονόμο που έπρεπε να ανταποκριθεί στις προκλήσεις μια αδιανόητης εποχής. Η Δάφνη Χάραμη, η νεαρή Αλεξανδρινή, διεκδίκησε από τη φαντασία μου κάθε σπιθαμή αφήγησης και έγινε η καινούργια πρωταγωνίστρια σε μια πόλη που κατέρρεε, σε έναν κόσμο που βυθιζόταν στα βαθιά νερά του χρόνου. Ούτε κι εγώ κατάλαβα πώς ένα κεφάλαιο που θα είχε τη μορφή του υστερόγραφου εξελίχθηκε τελικά σε ένα καινούργιο μυθιστόρημα. Αλλά δεν ήταν μόνο η Δάφνη. Ήταν όλοι αυτοί οι καινούργιοι ήρωες που έφεραν καινούργιους έρωτες, καινούργια πάθη, καινούργιο αέρα, τον νέο μυθιστορηματικό ορίζοντα στον οποίο έδωσα τον τίτλο Πάντα η Αλεξάνδρεια.

Το καλοκαίρι του 1961 η Αλεξάνδρεια δεν είναι πια ένα παιχνίδι ακμής, γίνεται μια ευθεία αντιπαράθεση με την Ιστορία. Η Δάφνη προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη νοσταλγία για το χθες και την αγωνία για το αύριο. Έχει στη διάθεσή της λιγοστές μέρες Αλεξάνδρειας προκειμένου να αποδράσει από τον νασερικό ιστό που απειλεί να την εξοντώσει. Έχει όμως κοντά της τον Φιλίπ Ζακό, στο πρόσωπο του οποίου βρίσκει τον αδιαπραγμάτευτο έρωτα, έχει τον θείο της τον Νικήτα, κυρίως έχει σύμμαχο την παράτολμη νιότη της, που δεν ορρωδεί προ ουδενός.

Είναι παράξενο, αλλά το νέο μυθιστόρημα, που παρότι απηχεί τις Μέρες Αλεξάνδρειας διαβάζεται ανεξάρτητα, κατέδειξε ότι τίποτα δεν είχε τελειώσει με όσα έγραψα πριν από δεκαεφτά χρόνια. Η πόλη, οι ήρωες, οι ιστορίες τους με περίμεναν να επιστρέψω κάποτε για να ολοκληρώσω κάτι που είχε μείνει στη μέση. Είναι φανερό πως η αφήγηση έπρεπε να συνεχιστεί όπως ακριβώς συνεχίστηκε και η ζωή με ή χωρίς τους πρωταγωνιστές που ξέραμε. Και ήταν μια ευκαιρία να προβληθούν χαρακτήρες που αδικήθηκαν προηγουμένως, όπως η οικογένεια Ζακό, ή να φωτιστούν αλλιώς πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές του πρώτου μυθιστορήματος. Κι έτσι, μέσα από ανατροπές και αποκαλύψεις, προέκυψε αυτό που θεωρήθηκε ως η πολυαναμενόμενη συνέχεια ενός μπεστ σέλερ όπως οι Μέρες Αλεξάνδρειας, ενώ στην ουσία είναι απλώς ένα χρέος δικό μου στους ήρωές μου και στη δική μου πόλη, που θα είναι Πάντα η Αλεξάνδρεια.
Δημήτρης Στεφανάκης

Δείτε τη δημοσίευση στο blog των εκδόσεων ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ: 
https://www.metaixmio.gr/el/blogPost/-pada-h-alexandreia--h-poluanamenomenh-sunexeia-tou-best-seler-meres-alexandreias-